wtorek, 4 marca 2014

Acheron



Acheron - Sherrilyn Kenyon 



          Autor: Sherrilyn Kenyon
          Tom: XVI (Dark Hunter)
          Gatunek: fantastyka, science fiction,
          I wydanie: 2008
          Ilość stron: 816
          Ekranizacja: nie






Opis:
Przenosimy się do około 9000 roku przed naszą erą. Do lat, kiedy dopiero zaczynała powstawać cywilizacja ludzka(według archeologów i historyków). My natomiast znajdujemy się na legendarnej Atlantydzie i tu zdziwiłby się każdy znawca starożytnej historii, Atlantyda jest nad wymiar cywilizowana, kiedy na innych kontynentach dopiero poznają budownictwo, tutaj powozy i statki są powszechnym zjawiskiem. Ryssa, siostra Acherona, pisze pamiętnik, który ma format normalnej książki, papierowe kartki, bardzo odzwierciedlający nasze dzisiejsze zeszyty itp., ale co ważniejsze ten pamiętnik wpłynie na życie głównego bohatera, stanie się tak cenny, że „ludzie” będą wstanie za niego zabić. Co takiego zostało zapisane w tym pamiętniku?
 Acheron był synem atlantydzkich bogów, w momencie narodzin, trzy przyrodnie siostry, Mojry, rzuciły na niego klątwę, będzie bogiem zniszczenia, jego życie oznacza od tego momentu zniszczenie całego atlantydzkiego, ale i greckiego panteonu. Ojciec Acherona, nie mógł na to pozwolić, odtrącił syna i rozkazał matce, Apollymi, zabicie go. Ona znienawidziła swojego męża i obiecała, że jeśli chłopiec zginie, ona zabije wszystkich bogów. Została uwięziona, a swoje dziecko, oddała na wychowanie parze królewskiej, którzy ponownie odtrącili małego Acherona. Traktowali go jak owoc zdrady, a nawet jak przeklęte dziecko. Chłopiec został oddany wujowi, który zrobił z niego seks-niewolnika. Życie chłopca stało się horrorem, nie zmieniło to nawet „uratowanie” przez Ryssę, która uprowadziłą go z Atlantydy i przywiozła do Grecji. Przybrany ojciec uwięził go i nieustannie bił. Nie mógł jednak zabić Acherona, ponieważ jego życie zostało związane z życiem Styksa, drugim synem greckiego króla.
Po 11000 lat Acheron żyje już w świecie nam współczesnym. Przez niezliczoną ilość chwil odczuwał wyłącznie cierpienie, nadszedł czas, żeby to zmienić, znalazł nareszcie kogoś, kto wydaje się godny zaufania, czy życie Acherona nareszcie się zmieni, czy oparzy się ponownie jak było w przypadku Artemidy…


Recenzja:
Ogromna ilość książek przeraża mnie za każdym razem, kiedy zaczynam nową, myśląc o tych, których mogę nie zdążyć przeczytać. Pocieszam się jednak, że dzięki temu blogowi, dzięki waszym opiniom, mogę dla siebie wybierać te najlepsze, bo książki rzecz jasna dzielą się na te, które warto przeczytać i te, które lepiej sobie odpuścić, żeby znaleźć czas na perełki. Nie znaczy to, że nie doceniam tych niżej ocenianych, mam najlepszą świadomość, że z każdej pojedynczej pozycji, można się czegoś nauczyć, znaleźć coś wartego uwagi.
„Acheron” to książka, która poruszyła wszystkimi emocjami w moim umyśle. Kiedy pierwszą część niemalże całą „przepłakałam”, w drugiej uśmiech nie znikał z mojej twarzy. Były momenty, kiedy musiałam przerwać czytanie i leżałam patrząc na sufit, nie wierząc w możliwości ludzkiego okrucieństwa. Mimo, że książka Kenyon to fikcja literacka, to jak wiele mamy dowodów na to, że ludzie są bezwzględni, egoistyczni, zachowują się jak dzikie zwierzęta, byle tylko im było dobrze.(Odsyłam to idealnego przykładu-Jak ona mogła?).

Przechodząc do technicznej strony utworu Kenyon, nie mogę przeboleć, że czytałam e-booka z tłumaczeniem, która odebrało wiele uroku tej powieści. Momentami miałam wrażenie, że książkę pisała nastolatka, a nie świetna pisarka. Jednakże postaram się ocenić książkę obiektywnie.
Podziwiam wyobraźnie pani Sherrilyon Kenyon. Świat przedstawiony w powieści był bez zarzutów, dokładnie widziałam Atlantydę, Grecję oczami wyobraźni, mimo że można się przyczepić z historycznej strony, to po co to robić, gdy autorka na samym końcu tłumaczy swój zabieg, a przecież nie jest to podręcznik do historii, tylko niesamowita historia o dziecku, które zostało przeklęte.
Drastyczność opisów była przerażająca, momentami odstraszająca, ale mi to jak najbardziej odpowiadało, lepiej wczuwałam się w sytuację Acherona, „cierpiałam” razem z nim.
 Bohaterowie byli różni, ich ogromna ilość, początkowo mnie zaniepokoiła, ale z czasem wszystkich ogarnęłam i czytało się naprawdę dobrze. Różnorodność postaci była godna podziwu, jednych polubiłam, pokochałam (Acheron<3), innych znienawidziłam…
Ryssa, siostra Acherona, chwilami głupiutka królewna, ale o wielkim sercu, choć czasem tą swoją nieświadomą dobrocią, sprawiała, że jej brat cierpiał. Momentami nie mogłam jej zrozumieć, tego jak bała się ojca, wiem, wiem, wtedy było inaczej, ale ta bezczynność, gdy jej brat cierpiał... Ale byłam z niej dumna, gdy w końcu pokazała pazurki.

„Zostaw nas!- warknął.
I tak zrobiłam. Zeszłam im z oczu. Z każdym krokiem oddalającym mnie od ojca traciłam szacunek do człowieka, którego kiedyś uwielbiałam.”

Inną kobietą, która odegrała znaczniejszą rolę w życiu Acherona była Artemida, bogini, bohaterka, którą znienawidziłam i nie potrafiłam jej przebaczyć nawet, gdy na końcu wykazała się altruizmem. Skrzywdziła Acherona bardziej niż nawet Styks, bo ona pozwoliła, że ten skrzywdzony, młody mężczyzna przełamał się i jej zaufał, wtedy ona wsadziła mu nóż w plecy.
Była też Tory i wielu innych, początkowo zachowywała się niczym Bella ze Zmierzchu, jej nieporadność itp., ale z czasem autorka przestała wiązać te dwie postacie i taką Tory nawet polubiłam. Zabawna, głupiutka, niepozorna i nieporadna (scena z książką w łóżku, jeśli ktoś czytał:D). Niektóre sytuacje ze spotkań Acherona i Tory zahaczały o banał, w porównaniu z resztą, ale czy nie takie właśnie jest nasze życie...
 Ostatnim bohaterem i moim ulubionym jest Acheron, rozumiem prawie każde jego zachowanie, współczułam mu całym sercem, ciężko mi było patrzeć, gdy ponownie robił z siebie niewolnika, chociaż już wtedy nie było takiej potrzeby, gdy znowu zawodzili go najbliżsi, gdy tracił to co kochał. Niesamowity bohater, którego długo zapamiętam. Nie zawsze postępował tak jak powinien, ale kto z nas wie, jak postąpiłby na jego miejscu. Kto z nas wie, jak to jest każdego dnia błagać o śmierć…

Książka jest długa, zabiera więcej czasu niż inne, ale czasu, którego jest warta. Polecam ją każdemu kto ma w miarę silne nerwy i wytrzyma „patrzenie” na drastyczne sceny karania Acherona. Będzie to też odpowiednia lektura dla osób interesujących się mitologią grecką. Mimo, że jest to 16. część serii Dark Hunter to nie ma potrzeby czytania wszystkich poprzednich książek, ponieważ nie nawiązuje ona znacznie do poprzednich części.

 Moja ocena:
7/10

wyzwanie2
wyzwanie1

                         






               + 5,4 cm                                                                                                                       2347 stron
                26,5/160

czwartek, 27 lutego 2014

Cytaty #5


"To, jak kochamy innych, zależy czy kochamy samych siebie."
Mead Richelle
Odkrycie sukuba


"Nie wiesz, co się stanie jutro. Łatwo czekać, kiedy masz przed sobą wietrzność."
Mead Richelle
Odkrycie sukuba


"Poświęcenie z miłości to coś niemal tak potężnego, jak odkupienie duszy. Jedno i drugie uderza mocno w Piekło."
Mead Richelle
Odkrycie sukuba


"Nadzieja zawsze zostanie, bez względu na to, co się stanie."
Mead Richelle
Odkrycie sukuba


"Nie zapomina się twarzy człowieka, który jest ostatnią nadzieją."
Suzanne Collins
Igrzyska śmierci


"Żadna znajomość nie jest na tyle doskonała, aby nie można było się poznać jeszcze lepiej."
Abigail R. Wilmslow
Insygnia żądzy


"Żyjesz na krawędzi albo tak naprawdę w ogóle nie żyjesz."
Abigail R. Wilmslow
Insygnia żądzy


"Wszystko, co jest warte robienia, jest trudne."
Yvonne Woon
Życie na wieczność


"miłość to poświęcenie"
Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią


"Nie wywołujemy zła na próżno i nieodpowiedzialnie, przecież tkwimy w nim."
Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią


"Nie ma piękna, jeśli w nim leży krzywda człowieka. Nie ma prawdy, która tą krzywdę pomija. Nie ma do dobra, które na nią pozwala."
Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią


"Godność człowieka naprawdę leży w jego myśli i w jego uczuciu."
Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią


"Jesteśmy niewrażliwi jak drzewa, jak kamienie. I milczymy jak ścianane drzewa, jak rąbane kamienie."
Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią


"Tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu może być prorok lekceważony."
13, 57 Mt
 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Liebster Blog Award

Za nominację bardzo dziękuję Ayumi O. :)
Nie nominuję już nikogo nowego, bo robiłam to całkiem nie dawno :D

1. Opisz siebie w trzech słowach. 
 Kochająca świat wyobraźni :P

2. Czym tak właściwie są dla ciebie książki?
Odskocznią od rzeczywistości, chwilą relaksu, światem wyobraźni, w który kocham się przenosić:D

3. Co czujesz, gdy dostajesz nowiutką książkę? 
Nie wiem dlaczego, ale zawsze, kiedy przychodzi poczta, a dokładnie paczuszka z nowo- zamówioną książką, zaraz po wyjściu listonosza, skaczę do góry jak wariatka i przyciskam ją do siebie, nie mogę się tego "zwyczaju" pozbyć, chociaż próbowałam, bo troszkę to dziwne, a kiedy dostaję książkę w prezencie to uwielbiam ją trzymać w rękach, głaskać niczym gryzącą książkę z Harrego Pottera:D Chyba to wyjaśnia wszystko:D

4. Jaka jest najcenniejsza rzecz w twoim pokoju? I dlaczego akurat ta? 
Jestem typową dziewczyną, więc nikogo nie zdziwi jak powiem, że szafa z ciuchami i laptop, oczywiście moja maleńka biblioteczka i stolik=album, który "robiłam" dosyć nie dawno, zdjęcie po prawej--->

5. Czego zazwyczaj dopatrujesz się w książkach? (myślisz: ciekawe czy w tej książce będzie ...)
Zawsze liczę, że będą fragmenty, przy których wybuchnę płaczem, uwielbiam wyciskacze łez:D

6. Co robisz z książkami, które posiadasz, ale które nie podobały Ci się? 
 Stoją w mojej biblioteczce i robią za wystrój:D

7. Jaka jest twoja ulubiona postać kobieca, a jaka męska pochodząca z literatury? I dlaczego? 
Lisbeth Salander, z trylogii "Millenium" Stiega Larssona, za niedługo dodam recenzję I części, ale polubiłam też bardzo Georginę z "Melancholii sukuba" Mead Richelle :)
Męski, ups tu będzie kłopot, bo było tyle facetów książkowych, którymi się zachwycałam, ze trudno wybrać jednego, ale np. Acheron pomysłu Sherrilyn Kenyon:/ 

8. Jak myślisz, co by było gdyby książki kosztowały o połowę mniej? Czy wpłynęło by to na zwiększenie zainteresowania czytaniem książek wśród młodych i starszych osób? 
 Myślę, że w jakiś nikły sposób mogłoby to zwiększyć zainteresowanie wśród ludzi czytaniem, ale taka prawdę, że jak ktoś chce czytać to może wypożyczyć książki z biblioteki, wtedy jego stan finansowy nie ma nic do rzeczy. Jednak dla mola książkowego byłby to raj, sama na pewno bym się ucieszyła, bo ceny są, skromnie mówiąc, przerażające.:(
9. Wolisz: 
b) poczekać, aż może będą w bibliotece
                         lub
c) wyszukiwać jakiś mega promocji na książki
Bardzo lubię przeglądać różne oferty książkowe, czasem można trafić na coś ciekawego w niskiej cenie, ale niestety rzadko się zdarza, żeby to były nowości.

10. Czy po każdej książce wynosisz jakiś morał? Czy zdarzyło się, że jakaś książka bardzo wpłynęła/zmieniła twoje życie? Jeśli tak, to jaka. 
Nie po każdej, właśnie "stoi" u mnie w kolejce recenzja, książki, którą jestem bardzo rozczarowana i chyba jedyny morał z niej taki, że są niestety i książki, które mogą popsuć psychikę człowiekowi...
Ale więcej za jakiś czas:D
Na szczęście są oczywiście książki, które z całą pewnością można uznać za mądre, a te które dobrze na mnie wpłynęły, to te z TOP-a książkowego i z całą pewnością Złodziejka książek- Markusa Zusaka, recenzja też za niedługo:D

11. Jaką, na chwilę obecną, chciałabyś dostać książkę i dlaczego akurat tę?
Bez mojej zgody, bo poluję na nią od dłuższego czasu:D


sobota, 22 lutego 2014

Insygnia żądzy



Insygnia Żądzy - Abigail Rachel Wilmslow 

          
          
         
          Autor: Abigail R. Wilmslow
          Tytuł oryginału: Insygnia of Lust
          Gatunek: romans
          I wydanie: 2013
         
Ilość stron: 181
         
Ekranizacja: nie



 





Opis:
Czas ulatuje nam z rąk w zastraszającym tempie, dom, praca, zakupy, a gdzie tu znaleźć chwilę na jakąś rozrywkę? Na poszukiwanie czegoś, co w końcu przyniesie nam szczęście?
O czym marzyła Marie Rose? O karierze, ale to już zdobyła, o pieniądzach, ale tego jej nie brakowała, o kochanku, który poruszy wszystkimi jej pięcioma zmysłami. Przypadkiem dowiaduje się o mężczyźnie, który jest w stanie zaspokoić wszystkie potrzeby partnerki. Przeprowadza mini śledztwo, gdy zauważa na szyjach dwóch nieznajomych sobie kobiet identyczne tatuaże, a właściwie inicjały JT, wiążą się one z historią o mężczyźnie z jej marzeń, co z tego wyniknie. Czy Marie znajdzie to czego szuka?


Recenzja:
Króciutka książka napisana prostym językiem i w sposób bardzo przystępny. Czytało mi się ją niesamowicie szybko, a momentami nie mogłam się oderwać. Jednak podczas czytania czułam brak czegoś ważnego, oczekiwałam na coś, co niestety się nie wydarzyło. Mogło to być spowodowane tym, że wolę książki, które różnią się od zwykłych obyczajówek czy romansów, w których więcej się dzieje. Książka jest krótka, dlatego nie można od niej wymagać nie wiadomo jakiej akcji, ale coś ciekawego mogło się jeszcze wydarzyć, bo jak dla mnie za szybko się skończyła. Miałam uczucie jakby urwała się w połowie, albo to był dopiero koniec tomu pierwszego, o czym nic mi na razie nie wiadomo… Ten brak znacznie zaważył na mojej ocenie.
Bohaterowie są przystępni, choć żadnego jakoś szczególnie nie polubiłam, Stanley mnie denerwował w pracy i w dalszych wydarzeniach, ale były momenty, kiedy jego zachowanie mi się podobało, a nawet wywołało uśmiech na twarzy. Świetne poczucie humoru, szkoda, że tak rzadko się nim wykazywał.
Marie, mam do niej mieszane uczucia, nie polubiłam jej, ale też nie wywoływała u mnie złych emocji. Jej zachowanie czasem mnie dziwiło. Za to Jonathan, facet idealny, wygląd ach i charyzmę też miał całkiem niezłą. Tylko to jak traktował kobiety, które mimo to stawały mu się uległe... (Skądś to znamy...)

Wracając do zakończenia, rozczarowałam się, ten motyw tatuażu na końcu, niewyjaśniony do końca, może to celowy zabieg, żeby książka zapadła bardziej w pamięć, a może będzie kolejna część. Cóż, na razie nic na ten temat nie wiem. Książka wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ale jednak jest to takie czytadełko, nie wnoszące nic do naszego życia, które jest po prostu dla umilenia nam czasu i w sumie w tej roli wykazuje się znakomicie.

Polecam wszystkim, którzy lubią erotykę w literaturze. Jest tu jej dobra garść i jak na mój gust w nie najgorszym wydaniu. Polecam też fanom „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, na pewno będziecie zadowoleni i na koniec osobom, które szukają czegoś na odprężenie się, myślę, że „Insygnia Żądzy” i w tej roli dadzą sobie radę.

5/10

Dziękuję zespołowi Esemelar, dzięki któremu mogłam tą książkę przeczytać.
wyzwanie1
 Insygnia żądzy + 1,5cm
 Dźuma- Albert Camus (klik) + 1,6cm (200 str.)
 Zdążyć przed Panem Bogiem- Hanna Krall (klik) + 1,2cm (136 str.)
 Inny świat- Gustaw Herling-Grudziński (klik) +2,6cm (356 str.)
w sumie + 6,9 cm
21,1/160

niedziela, 16 lutego 2014

Igrzyska śmierci


Igrzyska śmierci - Suzanne Collins





         Autor: Suzanne Collins
         Tytuł oryginału: The Hunger Games
         Tom: I
         Gatunek: science-fiction
         I wydanie: 2008
         Wydawnictwo: Media Rodzina
         Ilość stron:
352
         Ekranizacja: tak
         Cena: 29,90zł





Opis:
Dwanaście dystryktów, w których żyją ludzie walczący na co dzień o kromkę chleba, kiedyś było trzynaście, ale wybuchł bunt przeciwko Kapitolowi, centrum władzy w Panem, ten ostatni został zmieciony z powierzchni ziemi, a pozostałe swoją karę znoszą w codziennym życiu, w biedzie, śledzeni przez władzę, którzy tylko czyhają na tych łamiących prawo.
Corocznym sposobem, którym Kapitol przypomina mieszkańcom dystryktów, że to on sprawuje władzę, są Głodowe Igrzyska= Igrzyska Śmierci. Z każdego dystryktu, wybiera się 2 trybutów, którzy na arenie muszą walczyć na śmierć i życie, a wygra tylko jeden z nich.

W tym roku na arenie znajdzie się Katniss Everdeen wraz z Peetą Malarkiem i 22 innymi trybutami. Będą zmuszeni walczyć z innymi, ale też między sobą. Nikt nie będzie po ich stronie, nawet przyroda stanie przeciwko nim, a wszystko będą oglądali rozentuzjazmowani mieszkańcy Kapitolu, zakładający się, kto przeżyje najdłużej… 

Recenzja:
Niewiarygodne, to pierwsze słowo, które przychodzi mi namyśl  po przeczytaniu „Igrzysk śmierci”. Antyutopijny świat, który stworzyła Suzanne Collins miał być idealny, wszystko zostało przemyślane, 13 dystryktów i Kapitol pełniący nad nimi władzę, ale jak wiemy, nie ma nic idealnego, w każdym diamencie znajdziemy rysę i tak też było w Panem, mimo że Kapitol pławił się w luksusach, w dystryktach panowała bieda. Wiadomo, byli bogatsi i biedniejsi, a także ci żyjący na samym skraju społeczeństwa, którzy aby przeżyć musieli dobrze się o to postarać, a przy okazji złamać prawo, za co groziła im chłosta publiczna, albo co gorsza, śmierć…
Jednak najgorszym wymiarem kary, z której nie dało się już ocalić były coroczne Głodowe Igrzyska, tym gorsze, że to mieszkańcy dystryktów zabijali siebie nawzajem. Kapitol zdobył tak silną pozycję, że mógł z ludźmi robić, co tylko zapragnął i lubił im to udowadniać właśnie poprzez same Igrzyska. Jego mieszkańcy patrzyli jak zabijane są dzieci, ekscytowali się ich walką na śmierć i życie, robili zakłady, a najgorsze, że cieszyli się, gdy umierali trybuci, jeden za drugim, byle bliżej do wielkiego finału.

„To Kapitolu nienawidzę, to oni nam to robią.”
„Śmierć powinna na pewien czas zaspokoić telewidzów.”

„Igrzyska śmierci” nie skupiają się tylko na opisie okrutnego dla społeczeństwa ustroju państwa, jest to także książka o przyjaźni, miłości, przetrwaniu za wszelką cenę, o tym jak nie poddawać się, gdy zgasła ostatnia iskra nadziei. Dwanaście dystryktów, w jednym życie jest sielanką, w innych każdy kolejny dzień to koszmar. 

„Dwunasty Dystrykt- mamroczę.- Tu możesz bezpiecznie umrzeć z głodu.” 

Gdy czytałam takie fragmenty jak ten powyższy moje oczy były okrągłe jak pięć złotych, okrągłe i wielkie z niedowierzania. Nie tylko z okrucieństwa jakie tam panowało, biedy i tego, co ludzie musieli robić, żeby przeżyć, ale z wrażenia z jakim spokojem i rezerwą Katniss podchodziła do Panem i wszystkiego związanego z jej życiem w tym państwie.

Przechodząc do bohaterów, zacznę od Katniss Everdeen. Ta szesnastoletnia dziewczyna, odważna, bystra i odpowiedzialna. Jedyną jej wadą był trudny charakter, który ciężko docenić, ale jak się już to zrobi, to osoba, której jest własnością, staję się nam bardzo droga i będzie dla nas prawdziwym przyjacielem. Polubiłam ją mimo, że czasami miałam ochotę uderzyć ją w głowę, książką, którą miałam w rękach, powstrzymała mnie jednak myśl, że jeśli to zrobię, Katniss nieuchronnie zniknie
Dlaczego była taka nieufna? Nie widziała prawdziwych uczyć Peety? Dlaczego wcześniej do niego nie przyszła, choć ponoć tak bardzo szukała okazji, żeby mu się zrewanżować? (kto czytał wie, o co mi chodzi). Najgorsze jednak było, gdy po raz kolejny czytałam „widzowie by mnie znienawidzili”, to dla kogo ona to w końcu robi… Mówi jedno, myśli drugie, a robi trzecie. Mimo to oceniam ją pozytywnie, podziwiam jej postawę, to jak sobie poradziła, jej siłę, nie tylko fizyczną. Kto z nas wie, jak zachowałby się w takiej sytuacji.
Kolejny bohater to Peeta Mellark, o tak, chłopak idealny, jestem zakochana po uszy w jego charakterze i jego całej postaci. Nie rozumiem dlaczego Katniss tak mu się opierała. Zawsze wiedział, co powiedzieć, zrobić (scena na balkonie w Kapitolu(jeśli to był balkon)). Był opiekuńczy, dobry i bezinteresowny, silny i przystojny<3 Według mnie zbyt rzadko się pojawiał.

„widzę Peetę(…) Ledwie go poznaję. Tylko uśmiecha się zawsze tak samo, czy w błocie, czy w Kapitolu.”

I jeszcze Gale, polubiłam go choć  z jego udziałem było zaledwie kilka fragmentów. Świetny chłopak, mam nadzieję, ze w kolejnych częściach znajdę więcej fragmentów, w których on weźmie udział. A aktor, który grał Gale’a w filmie, no po prostu kocham:D
Jak już wspomniałam o filmie, to napiszę kilka słów. Zdecydowanie mogę stwierdzić, że ekranizacja jest gorsza od książki. Nie jest kiepska, ale też mnie nie zachwyciła, w porównaniu z powieścią Collins, traci dużo na wartości. Podczas czytania czuć lekkie pióro autorki, gdy przez niektóre pozycje brniemy jak po dnie rzeki z kamieniami, tutaj płyniemy z prądem. Od książki nie mogłam się oderwać, momentami uśmiechałam się, innymi miałam łzy w oczach. Po dziesiątkach recenzji, które przeczytałam, wiedziałam, że warto przeczytać, ale nie, że aż tak.

Polecam ją każdemu, kto nie boi się patrzeć oczami wyobraźni na niesprawiedliwie rozlewaną krew, kto jest na tyle dojrzały, że zrozumie okrucieństwo Kapitolu, jest w stanie potępić sposób rządzenia, którego tam używali. Polecam ją każdemu, kto szuka dobrej lektury szarpiącej emocjami czytelnika. Ja jestem zachwycona, a „Igrzyska Śmierci” lądują w moim TOPie Książkowym.
I niech kosogłos będzie z wami!

Moja ocena:
9/10
 

wyzwanie1 

 +2,3
14,2/160